தமிழ்க்காரன் புத்திய காமிச்சிட்டியே

"____க்கெல்லாம் ஆட்டோ போவாது சார். கூட 30 ரூபா ஆவும்".

"இத நீங்க கன்டோன்மன்ட் ப்ரீ பெயிட்ல ஏறும் போதே சொல்லியிருக்கனும். அங்கே பில் போட்டு ஏறினப்போ பேசாம இருந்துட்டு இப்ப ஏன் தகராறு பண்றீங்க?"

"அந்த #$#%$# பசங்க அப்படித்தான் கொறச்சி போட்டு எங்க வயத்துல அடிக்கறாங்க... ஆட்டோ போவாது சார்... எறங்கீக்கங்க"

"ஏங்க, நான் ____க்குன்னு பில் போட்டு தானே வாங்கியிருக்கேன். இன்னும் ஒரு கிலோ மீட்டர் போகனும்... பாதிவழியில இப்படி பண்றீங்க. சார்ஜ் அதிகமா வேணும்னா சங்கம் வச்சிருக்கீங்க இல்ல.. ப்ரீ பெய்ட் ஆளுங்களோட பேசி அதிகம் பண்ணிக்க வேண்டியது தானே... ஏங்க என்னை மாதிரி கஸ்டமர் கிட்ட ராவுடி பண்றீங்க"

"#$#%$# பசங்க ஒக்காந்து பில் போட்டுடறாங்க. இவ்வளவு தூரத்துக்கு அவ்வளவு கம்மியா வராது சார்"

"ஏம்பா யாரோ புதுசா பெங்களூரு வர்றவன் கிட்ட நீ அப்படி சொன்னா நம்புவான், நான் பெங்களூர்க்கு பழைய ஆளு. கன்டோன்மன்ட்ல இருந்து ____க்கு சரியா 11 கிலோமீட்டர் வரும். இப்ப 10 கிலோமீட்டர்ல நிக்கறோம் கிலோமீட்டருக்கு 6 ரூபான்னு பாத்தா சரியாத்தானே போட்டு இருக்கு பில்லுல?"

"தமிழ்க்காரன் புத்திய காமிச்சிட்டியே"

"என்னய்யா சம்பந்தமில்லாம ஒளர்ற... இதுல தமிழ்காரன் புத்தி எங்க வந்தது? 'வட்டிப் பணம் வாங்கறதே பாவம்னு ____ல சொல்லியிருக்கு'... குடுக்க வேண்டியதவிட அதிக காசு கேக்கறயே... இது எந்த புத்தி ? நீ உண்மையிலேயே ____தானா... இல்லை அது வெறும் அடையாளமா?"

"#$#%$# அதெல்லாம் முடியாது இங்கேயே எறங்கிக்க... காசு குடு"

ஆட்டோவை விட்டு இறங்கி நூறு ரூபாய் நோட்டை தந்தேன்.

"சில்லரை இல்ல".

பக்கத்திலிருந்த செருப்பு தைக்கும் கன்னடரிடம் சில்லரை மாற்றி ஆட்டோக்காரனிடம் "நல்லாயிரு" என்று சொல்லி சரியாய் தரவேண்டிய பணத்தை தந்தேன். நடந்ததை கவனித்துக் கொண்டிருந்த அந்த செருப்பு தைக்கும் கன்னடரும் "சில ஆட்டோக்காரனுங்க எப்பவுமே இப்படித்தாங்க பாதி வழியில கழுத்தறுப்பாங்க" என்று தத்தைத் தமிழில் சொன்னார்.

"தமிழ்க்காரன் புத்திய காமிச்சிட்டியே" சொன்னது கன்னடர் இல்லை... கர்னாடகத்துக்கு என்னைப் போலவே பிழைக்க வந்த ஒரு வேற்றுமொழிக்காரன்.

ஏற்கனவே நன்கு படித்த தகவல் தொழில்நுட்ப "கன்னடக் கூட்டா" மக்களின் "அறிவுக்கு ஒவ்வாத" பேரணி... அதில் அவர்கள் எழுப்பிய கோஷத்தால் வருத்தத்திலிருந்தேன்.

மறுபடி ஒரு முறை மனம் "I should quit this place at the earliest possible" என்று சொல்லிற்று. ஏனோ தெரியவில்லை ஹைத்ராபாத்தில் இருந்த வரை என்றுமே இப்படி எண்ணியதில்லை.

தீவிரவாதிகளாம்...

Warning:- Content not advisable to children, heart patients and mentally challenged.

மும்பையில் யாரேனும் தும்மினாலும் செய்தியாக்கும் (அட.. கடல் தண்ணி இனிக்குதாம்பா! நாட்டுக்கு ரொம்ப முக்கியமான செய்தி!) நமது தொலைக்காட்சிகள், இதை ஒரு செய்தியாக பொருட்படுத்தாத‌து ஏன்?

http://207.210.104.162/~yarl/chencholai.asf

இந்த சம்பவம் நடந்தேறிய நாள் முழுதும், தமிழ் தொலைக்காட்சி ஒன்றில், அமேரிக்காவில் உள்ள ஏதோ ஒரு மூலையில் உள்ள விலங்குகள் சரணாலயத்தில், ஒரு முதலை குட்டி வெள்ளையாக இருப்பதை நூறு முறை வாசித்து காட்டினர்.

அட புலிகளைப் பத்தியோ இலங்கை ராணுவத்தை பத்தியோ கூட சொல்ல வேணாம்.. சக தமிழர் சாவு பத்தி் கூடவா முக்கியம் இல்லாம போச்சி? மனிதாபிமானமே இல்லியா? மனசு வலிக்குதுங்க.

வருடம் ஒன்று பதிவுகள் நூறு

ஒரு வருடத்தின் அருமையை சொற்ப மதிப்பெண் குறைந்ததால் தேர்வில் தோல்வியடைந்த மாணவனிடம் கேளுங்கள்.

ஒரு மாதத்தின் அருமையை குறைப்பிரசவத்தில் குழந்தை பெற்ற தாயிடம் கேளுங்கள்.

ஒரு வாரத்தின் அருமையை வாரப் பத்திரிக்கை ஆசிரியரிடம் கேளுங்கள்.

ஒரு நாளின் அருமையை மரணப்படுக்கையில் இருப்பவரை கேளுங்கள்.

ஒரு மணியின் அருமையை காதலியைச் சந்திக்க காத்திருக்கும் காதலனை கேளுங்கள்.

ஒரு நிமிடத்தின் அருமையை ரெயிலைத் தவறவிட்டவரிடம் கேளுங்கள்.

ஒரு நொடியின் அருமையை விபத்திலிருந்து உயிர் தப்பியவரிடம் கேளுங்கள்.

ஒரு மில்லி செகண்டின் அருமையை ஓட்டப் பந்தயத்தில் இரண்டாவதாய் வந்தவரிடம் கேளுங்கள்.

இதையெல்லாத்தையும் எப்படி வீணாக்கறதுன்னு என் கிட்ட கேளுங்க.

குறிப்பு:

1) இந்த மின்னஞ்சலை ஏற்கனவே நீங்க படிச்சிருப்பீங்க, இருந்தாலும், ஒரு வருஷத்துல நூறு பதிவுகள்ன்னு சொல்றதுக்காக ஒரு பதிவை வேற எப்படி பதியறதுன்னு தெரியலை.. ஹி... ஹி... அதனாலதான்...

2) ஏப்ரல் 2004 முதல் வலைப்பூக்களை ஒரு வருகையாளனாய் பார்வையிட்டு வந்த நான், கடந்த ஜூலை 22, 2004 அன்று, வாழும் கலை அறிவோம் என்று பதித்து துவக்கிய ப்ருந்தாவனத்தில் இன்று இந்தப் பதிவோடு நூறு பதிவுகள் (ஒரு வருடம், 9629 வருகைகள், 464 பின்னூட்டங்கள்) முடிவடைகிறது. அவ்வப்போது வந்து பின்னூட்டமிட்ட, பின்னூட்டமிடாமல் பதிவைப் படித்துவிட்டு மட்டும் சென்ற, தமிழ்மணத்தில் பரிந்துரைத்த (அதாவது + ஐ அழுத்திய) அனைவருக்கும் நன்றி.

3) தொடரும்....

நூறாவது பதிவைக் கொண்டாடும் இந்த சமயத்தில் ஒரு புதிய முயற்சி பற்றி இங்கே...

ஓராண்டுக்கு முன்பு ஆடியோ ப்ளாகிங் செய்ய சிலர் முயன்றார்கள். அதில் வெற்றியும் கண்டார்கள். ஆனால் நேரம் பற்றாக்குறையோ அல்லது வேறு என்ன காரணமோ அந்த முயற்சி தொடரப்படவில்லை.

இப்போது முகிலன் அவர்களின் தமிழ்பாட்காஸ்ட் என்ற முயற்சி ஆடியோ ப்ளாகிங்கினை விட மேம்படுத்தப்பட்டதாய் (with ipodder support etc.,) இருக்கிறது. சுமார் மூன்று மாதங்களில் மூன்று பதிவுகளை பதித்துள்ளார். ஆடியோ ப்ளாகிங் கடினமான, நேரத்தை விழுங்கும் பணி என்றாலும் முடிந்தால் இன்னும் பல பதிவுகளை இட்டால் நன்றாய் இருக்கும்.

இந்த வித்தியாசமான முயற்சியை பாராட்ட, அனைவரும் இந்த தமிழ்பாட்காஸ்ட்க்கு சென்று உங்கள் பரிந்துரைகளையும் பின்னூட்டங்களையும் இடுவீர்!

பட்டைய கெளப்புற பட்டம் நம் பட்டம்

வர வர வயசாயிட்டே போறதுனால புத்தி மழுங்கிட்டே போவுதோன்னு தோனுச்சி. சின்னப் புள்ளைங்களுக்கு இருக்கிற அறிவு கூட நமக்கு இல்லியே என்ன பண்ணலாம்ன்னு யோசிச்சிகிட்டு இருந்தேன்.

என் வலைப்பூவுல கடந்த ரெண்டு பதிவுகளைப் படிச்சிட்டு என் அறைவாசி, சின்னப் புள்ளைங்க அளவு அறிவு நமக்கும் கெடைக்கனும்னா நாம கூட சின்னப் புள்ளைங்களா மாறிடனும் அப்புடின்னான்.

துளசியக்கா சொன்ன மாதிரி குள்ளமா வளர முடியும்.. ஆனா வயசு கொறைவா வளர்றது எப்படின்னு தெரியல.

"டேய், சூப்பர் ஸ்டார் சந்திரமுகியில பட்டம் உட்டா மாதிரி நாம்மலும் பட்டம் உட்டாக்க மீச வெச்ச கொழந்தையாயிடலாம்" அப்படின்னான் என் அறைவாசி. சரின்னு பட்டம் செய்யத் தேவையானதை வாங்கி வரக் கிளம்பினோம்

கலர் காகிதம் தேடி ஊரு பூராம் அலைஞ்சும் கெடைக்கல. (பேருதான் ஹைட்டெக் சிட்டி, ஆனா உண்மையில ஒரு நல்ல சோப் வாங்கனும்னா கூட 4-5 கி.மீ போகனும்) சரின்னு நியூஸ் பேப்பர் (நேற்றைய நியூஸ் பேப்பர் இன்றைய வேஸ்ட் பேப்பர்னு சக வலைப்பதிவாளர் ஒருத்தர் சொன்ன மாதிரி), கோந்து, தென்னங்குச்சி, ட்வைன் நூல் எல்லாம் வச்சி ஒரு பட்டம் ரெடி பண்ணியாச்சி.

இந்த ஊருல யாரு நமக்கு டீல் போடப் போறாங்க, நம்ம பட்டம் தான் ஒரே பட்டம்!

அதனால் மாஞ்சா எல்லாம் இல்லாம் ஒரு சாதாரண ட்வைன் நூல் கண்டுல பட்டத்தை கட்டி மொட்டை மாடியில பறக்க வுட்டா கோத்தா அடிக்க ஆரம்பிச்சிடுச்சி (பட்டம் பறக்கவிட்டு அனுபவமில்லாதவங்களுக்கு.. கோத்தா அடிக்குதுன்னா பட்டம் மேலயும் கீழயுமா வட்டம் அடிக்குதுன்னு அர்த்தம்)

சரின்னு பட்டத்த கீழ எறக்கி நூலை ஒழுங்கா கட்டி (இதுக்கு எங்க வட்டாரத்துல சூத்திரம் போடுறதுன்னுவாங்க) திரும்பி பறக்க விட்டோம்

அப்பாடா! இந்த வாட்டி நல்லா பறந்தது.. சாயங்காலத்துல ஒரு ரெண்டு மணி நேரம் போனதே தெரியல. ஒரு வழியா பட்டத்தை எங்கயும் மாட்டாம (பொதுவா ஒழுங்கா எறக்காட்டி எலக்ட்ரிக் கம்பி, மரம், பக்கத்து மொட்டை மாடி இப்புடி எங்கையாவது மாட்டி கிழிஞ்சிதான் வரும்.. ) ஒழுங்கா எறக்கி அழகா மடிச்சி வச்சாச்சி..

இனி அடுத்த வாரம் பட்டம் உடனும். நீங்களும் பட்டம் உட்டுப் பாருங்க.... அதுல இருக்குற சுகமே தனி...

பட்டம் செய்வது எப்படின்னு தெரியனும்னா சுய முகவரியிட்ட தனி மின்னஞ்சலில் பத்து ரூபா போஸ்டல் ஆர்டர் அட்டாச் பண்ணி அனுப்புங்க ...

எதிர்பாராது வந்த பிறந்தநாள் பரிசு

பொதுவா பிறந்தநாளை அமைதியா குடும்பத்தோட ஏதாவது ஒரு குழந்தைகள் வாழும் கோவிலுக்கு(எதுன்னு அங்கு சென்றவர்களுக்கு புரியும்) சென்று நிம்மதியா இருந்து சந்தோசமா திரும்பி வருவேன்.

இந்த முறை திருமணத்துக்கு முன் கடைசி பிறந்தநாள் என்பதால் நண்பர்களோடு மகிழ்ந்திருக்க எண்ணி ஹைத்ராபாத்துலயே தங்கிட்டேன். நள்ளிரவு கேக் வெட்டி அழுகிய முட்டை/கேக் அடித்து விளையாடி மேற்கத்திய முறையில் அழிச்சாட்டியம் பண்ணி முடிச்சி குறைத்தூக்கம் போட்டு எந்திரிச்சி காலைக்கடன் எல்லாம் முடிச்சா அம்மணி கிட்ட இருந்து தொலைபேசி! (எல்லாரும் நள்ளிரவு 12:00 வாழ்த்துவாங்க, ஆனா எங்க அம்மணி நான் பிறந்த மணித்துளியில் கூப்பிட்டு பேசுவாங்க)

அதுல பேசி முடிச்சி, தயாராகி இனிப்பெல்லாம் வாங்கிகிட்டு அலுவலகம் போய் வேலைய ஆரம்பிச்சு கொஞ்ச நேரம் ஆச்சி, அப்றமா தனி மின்னஞ்சல்களை பார்க்க ஆரம்பித்தேன். நெருங்கிய நண்பர்களின் வாழ்த்துச் செய்திகள்.. எல்லாம் படிச்சுட்டு பாத்தா மதுரையைச் சேர்ந்த பத்திரிக்கையாள நண்பரிடமிருந்து ஒரு மின்னஞ்சல். அதுல தினமலர் டாட்காம் பகுதி சுட்டி கொடுத்து (இல்லைன்னா இன்றைய தினமலர் நாளிதழில் இரண்டாம் பக்கம்) போய் பாருன்னு எழுதியிருந்தாரு!

அட! இந்தப் பாமரனின் வலைப்பூவைப் பத்தி ஒரு பத்தி!

கணங்கள்,ப்ருந்தாவனம்,என்றென்றும் அன்புடன் பாலா,இட்லிவடை,அல்வாசிட்டி,மாயவரத்தான்,லாஸ் ஏஞ்சல்ஸ் ராம்.. ஆகியவற்றின் சுட்டிகளோட...

இன்று என் பிறந்தநாள் என்று அறியாமலேயே எனக்கு எதிர்பாராத பிறந்தநாள் பரிசளித்த அந்த மதுரைப் பத்திரிக்கையாளருக்கு(பேரைச் சொல்லவா.. அது நியாயமாகுமா...)

இதயத்திலிருந்து நன்றி!

ஒருநாள் ஒரு கனவு அதை நான் மறக்கவும் முடியாது

நள்ளிரவு சுமார் 2.00 மணி. எலும்பில் ஊசி வைத்து குத்துவது போல தாக்கும் கடும்குளிர்.

பணி முடித்து வீடு திரும்பிக் கொண்டிருக்கிறேன். இரவு பணி முடிய வெகுநேரம் ஆகும்பொது பணியாளர்களை நிறுவனத்தின் வாகனமே வீடு வரை விட்டுச் செல்லும்.

நான் பொதுவாக எனது வாகனத்திலேதான் வீடு திரும்புவது வழக்கம். கடந்த சில வாரங்களில் அடுத்தடுத்து ஏற்பட்ட சில விபத்துக்களால் சக பணியாளர்கள் படுகாயம் அடைந்ததால், நள்ளிரவு வீடு திரும்புவோர் சொந்த வாகனம் வைத்திருந்தாலும் நிறுவனத்தின் வாகனத்தையே பயன்படுத்த வேண்டும் என அறிவுருத்தப்பட்டது. எனவே இம்முறை நிறுவனத்தின் வாகனத்தில் பயணித்தேன்.

சுமார் பத்து நிமிடம் பயணித்திருப்போம், வினோதமான சத்தத்துடன் வண்டி நின்றது. முன்னே சென்று பரிசோதித்த ஓட்டுனன், வண்டி சரி செய்ய நகரிலிருந்து ஆள் கூட்டி வரவேண்டும், அரை மணி நேரம் ஆகும் என இந்தியில் சொல்லிவிட்டு வழியில் வந்த ஒரு இருசக்கர வண்டிக்காரனுடன் சென்றான்.

பின் இருக்கையில் அமர்ந்திருந்த நான் வண்டியிலிருந்து இறங்கி வெளியே வந்தேன். வண்டியின் வெளியே இன்னும் குளிரெடுத்தது. நீண்டு பரந்த கரிய நெடுஞ்சாலை ஆளரவமற்று இருந்தது. எல்லாம் இருந்தும் யாருமற்ற தனியனாய் நான். நிலவொளியையும் நட்சத்திரக் கூட்டங்களையும் ரசிக்க முடியவில்லை. வயிறு வேறு பசித்தது.

சற்றே தூரத்தில் சில வீடுகளும் பேச்சு சத்தமும் கேட்டது. இந்த நேரத்தில் யார் விழித்திருப்பார்கள் என ஆச்சர்யத்துடன் வீடுகளை நோக்கி நடக்க ஆரம்பித்தேன்

நெருங்கிய போது இன்னும் ஆச்சர்யம்! பதினெட்டு ஆண்டுகளுக்கு முன் உன் ஊர் எப்படி இருந்ததோ அதே அமைப்பில் வீடுகள்! ஒரு ஊரைப் போலவே இன்னொரு ஊர் இருக்க முடியுமா?

யோசனையாய் உன் வீடிருந்த இடத்தில் சென்று பார்க்கிறேன்.. அதே பழைய வீடு. வாசலில் அதே பழைய மரக்கட்டில். அங்கே அமர்ந்திருந்த தாத்தா சாளேஸ்வரக் கண்ணாடியூடே என்னை அடையாளம் கண்டுகொண்டு "வாப்பா! நல்லாயிருக்கியா" என்கிறார். உள்ளே சமையலறையில் வேலையாய் இருந்த பாட்டியிடம் "உன் பேரன் வந்திருக்கான், அவனுக்கு சாப்பிட எதாவது எடுத்துனு வா" என்கிறார்.

வாசலில் இருந்த பெரிய கண்ணாடியில் என்னைப் பார்த்தால்.. கண்ணாடியிலிருந்தது ஆறாம் வகுப்பு படிக்கும் நான்!

பாட்டிக்கு சிரமம் தராமல் சமையலறைக்கு சென்று நொறுக்குத் தீனி வைத்திருக்கும் தூக்குப் பையில் இருந்த முறுக்கை எடுத்து வாயில் போட்ட படி திரும்பினால்,ஆறு வயது சிறுமியாய் நீ!

ஏனென்று தெரியவில்லை, என்னைப் பார்த்தவுடன் கோபப் பார்வை வீசினாய். உன் கோபத்தைப் போக்க கிச்சு கிச்சு மூட்டினேன். இன்னும் கோபமாய் "உங்க கூட பேசமாட்டேன் போங்க மாமா, இவ்வளவு நாள் எங்க போயிருந்தீங்களோ அங்கயே போங்க" என்றபடி பூஜையறைக்கு சென்று கதவை உட்புறமாய் தாளிட்டுக் கொண்டாய்.

பின்னாலேயே ஓடிய நான் "செல்லம். நாளையிலிருந்து எங்கேயும் போகலை. உன் கூடவே இருக்கேன். கதவைத் திற" என்று கதவைத் தட்டுகிறேன்.

தட்..தட்..தட்..

"கர் ஆகயா சாப்" என்றபடி கதவைத் திறந்தான் ஓட்டுனன்.

நிலவரத்திற்கு வர சில வினாடிகளானது.

சரி, போய் சாப்பிட்டுட்டு தூங்கனும், நாளைக்கு நெறைய வேலையிருக்குது. வரட்டுங்களா?

பி.கு:(அம்மணிக்கு மட்டும்) கனவுல கூட உன்னோட "நாளைக்கு இருப்பேன்"னு தாங்கண்ணு சொல்ல வருது! ஹும்... எப்ப நான் எனக்காக,உனக்காக, நமக்கே நமக்காக மட்டும் "இன்னிய" பொழுத கழிக்கப் போறேன்னு தெரியல..

+++ மற்றுமொரு கடல் கொந்தளிப்பு - அவசர அறிவிப்பு +++

தமிழக கடலோரப் பகுதிகளை முழுவதும் மீண்டும் ஒரு சுனாமி தாக்கும் அபாயம் ஏற்பட்டுள்ளது.

CNN

NDTV


உற்றார் தோழர்கள் எவரேனும் தமிழக கடலோரப் பகுதிக்கு சென்றிருந்தால் உடனே கடலோரப் பகுதியிலிருந்து விலகியிருக்க சொல்லுங்கள். மீட்புப் பணிக்கு சென்றவர்கள் எச்சரிக்கையாய் இருங்கள்.

நிலநடுக்கம் - கடல் கொந்தளிப்பு

மிகக் கொடூரமான இந்த இயற்கைச் சீரழிவின் பாதிப்பைப் பற்றி பேசுவது, வலைப்பதிப்பது, இவையெல்லாம் தாண்டி எவரேனும் பாதிக்கப்பட்ட இந்தியருக்கு உதவ விரும்பினால் பிரதமர் தேசிய நிவாரண நிதித் திட்டத்தில் பங்கேற்பீர்

இலங்கைத் தோழர்களுக்கு உதவ கவிதனின் வலைப்பதிவில் உள்ள விவரங்களைப் பார்க்கவும்